¶ Last night, I had a dream. In my dream, a pretty face drew closer to me. There was pin drop silence and it was just both of us. There were times I was threatened by the shadows of night…Those nights were colder and I don’t quite remember the last time I dreamt of something remarkable. Here I glimpse a beautiful world, where the quotes mentioned on a craft did tempt, seduce and hugged my lonely soul…so softly…And it read “You are entering a mysterious and fascinating world of dreams where the rules of reality do not apply”.

Reality is biased to what we act upon. So does the dream that thrive from a heart that wishes to live a life worth for mankind?. I remember reading somewhere stating that a dream unifies the body, mind and spirit. How well you think if your spirit did blend with your mind when a dream took you away to a distant hill to let you rejoice in harmony? Such a long question has got a simple thought, yet perplexed, and at times leaving a blank illussion to fill the space.

Firstly, I have no clue about body, mind and spirit. Secondly, I don’t remember most of the dreams that I see. Thirdly, I really get frightened by a golden face that visits me rarely.

¶ Last night I had a dream. It was a dream wherein a pretty face led me across the land where I stayed. She was so sweet…so calm…so real…For once, I wished to live forever…For once I wanted to dwell in the present…For once I wanted to be under the same sky where birds chant, rivers roll and skies pour…

The red dress she wore did lighten up my spirit…mind…and while taking me across the street, crossing lanes and shops, I saw a black coated mask behind the church symmetry. The symmetry had the number 666 on it. The pretty face glanced through her big brown eyes to confront the terror that she saw on my face. She wanted to see me in high spirits…Did I just passed by a sign of life?

I know not… I know nobody other than the charming girl who took me away from my sleep to this Island where it’s just both of us…I can hear no bird chant…I can see no star above us…There is a hush around the place…

As when we reached the shore, she took me by the hand showing a way to cross the island in a boat. We paddled across the beach… At times, silence can break your heart… And the young lady who showed me the way is glaring at a distant hill…Spiteful words can hurt your feelings but her silence…It doesn’t hurt me. But it’s s-c-a-r-y… I kind of felt silence had the LOUDEST voice…

The darkness around me did jolt me a bit…My wits been withered in silence…I just wanted to get back from here…The girl was still staring at the distant hill and as when we reached the other end, she beamed at me. I got out from the boat and when she was walking in front of me, I noticed a number that’s tattooed on her left arm. That number…

Just before I could even scream, I ran back and….

Dreams are not complete… And my dream ends without any conclusion.

My childhood memories swim back to those beautiful days when the sun would peep through the half-open window of my room (konar ghar – the corner room). It’s a bungalow with 10 odd rooms, each having a different name befitting their location and use! And often, the first sight of my mornings would be of my grandma doing a round of all the rooms with incense sticks and a diya, worshiping the Gods and forefathers, chanting knotted mantras, which a baby me would barely understand! Sometimes if I was lucky enough to wake up an hour before my normal waking time, I would tag along with my grandpa to pick flowers from our garden. My granny was progressive and tolerant, yet with a cogent personality! She carried herself with a panache I’ve narrowly seen in any other woman of her time! And the umpteen number of stories that she would narrate to me, from fairy tales to Indian mythology, real life experiences to her “made-up” stories tucked with a moral, helped me to be “Me” today! Yes! Words are not enough to pen-down what my granny meant to me! The little and big memories are hovering around my mind’s eye today, as it’s been one long year of her heavenly departure. The fondest of my childhood memories are entwined with her. How she would buy us popsicles secretly, lest our mothers would scold us for the fear of catching a cold. How she would engage us in constructive little things like making garlands out of freshly plucked flowers, stitching dresses for dolls (out of spare fabrics), weaving sweater with the help of dried coconut-leaf sticks, teaching us how to write Bangla letters (despite of living out of Bengal), teaching us euphonious Rabindra Sangeet, giving us the responsibility to bedeck the house with Alpona (rangoli) on special occasions. We were barely 6-7 years old then! And those little things made us what we are today! 

Today when I sit on the porch of my ancestral home, sipping a cup of hot ginger tea, I reminisce each and every memorable moments from my childhood. I browse through the childhood memory book, turning each page with tenderness. 1And I can almost smell the memories as they engulf me in its might. 

Last summer, when I visited my ancestral home, I was disheartened to see my granny’s deteriorating health and had vowed to come back during winter the same year. 

As promised to self, I headed back home to spend some more time with my 90 year old granny. One of the best decisions I’ve taken till date! That particular visit gifted me few more days to spend with my grandma. I had completely dedicated those 8 days to her. I would sit beside her, crooning the songs that she had taught me, the songs she would always ask me to sing, but this time I wasn’t sure if she was listening, there was no expression, there was no thrill in her eyes. She seemed unmoved by events around her. I applied her favourite cream on her wrinkled hands and face, reminiscing how she had spent hundreds of days applying ubtan to me and my siblings, how I miss her 1-minute quick fix for everyday problems. Teardrops rolled down my cheeks and I prismed more childhood memories!

Taking a spoon of sliced fruit, I tried to feed her. She stayed still, expressionless. After taking 4-5 pieces of mixed fruit she would wave her hand, an indication for me to remove the bowl out of her sight. Even making gestures was painful for her limbs – I felt so. The thought made me utterly melancholic.

Fruit reminds me of the summer holidays. The sought after time of the year when we would visit home. We had a huge orchard, which had a variety of mango trees with their different names and taste, and time of ripening. My granny would know each tree by heart as if they belong to our clan, each having a particular name. As a child I would sit beside her under a mango tree during my summer customary visits and would plead her if I could eat few bites of the unripe mango. To which, she would always nod and ask me not to tell people at home, lest they scold me and rebuke her for being my partner in crime!

A cascade of memories gushes out of my memory chamber blurring my vision with tears as I write this.

A month after I came back, I got the terrible news of her demise….

She looked in to the mirror to see the final glance of how she is looking. Adjusted her dress little bit and a broad smile came to her face. She touched her earrings and said “Wow Perfect” to herself, picked her handbag and car keys, locked the house and this is how she started her new day.

It was very humid outside in the morning itself as summers in Delhi are always horrible for one to go out and start the day. So many different vehicles were running on the road, seemed everyone was in a hurry to go to their respective work place.

Shreya was observing all this while driving through the roads and she started remembering her childhood days how she used to go to her school. Getting up in the morning for school was always tough for her but her Mom and Dad used to wake her up with so much love that she slowly started doing tantrums to get more attention from them. She remembered how Dad would hold her and take her for brushing her teeth and how she did all the drama, so dad would then open her mouth and start brushing her teeth. A broad smile came on her face with teary eyes. Suddenly she saw a group of few children standing outside the school. She stopped her car. It was similar to her school. She started looking towards it as it was after 30 years that she was outside the school building. There was a group of few boys and girls mostly of 15 to 16 years of age. She noticed a girl standing little away from those students, then she noticed those students were laughing and a boy among that group was continuously looking towards that girl with a cute smile on his face and love and affection in his eyes.

All this took Shreya to her school memories. She was standing under a tree planted in school campus. It was lunch break time. Her friend told her that she will be back in a minute. She was waiting for her. Suddenly, Amit came in front of her. Amit was the cutest boy in the whole sixth standard. Her heart beat started running at a very fast speed as she never thought they will be standing face to face with each other, alone in school ever. “I LOVE YOU Shreya”. “I will come back for your answer after the school finishes at 2:00 P.M”. Amit then went away with his friends. Shreya was shivering as it was something very unusual for her. She was just 12 years old. “What is this? Why are you shivering?” Roohi came and asked Shreya. She started crying and told everything to Roohi. The lunch break was over and they had to go inside the class. Few other students asked Shreya if she is OK?. She just nodded her head and Roohi took the charge by replying that she is having a headache.

The school got over and by that time Shreya had decided to run away without waiting for Roohi from the school. She picked up her school bag and ran so fast that even Roohi got confused what to do. After reaching home she went inside her room and started thinking what Amit told. Then at the same moment she realised how conservative her parents are despite of loving her so much and staying in a metro city. Shreya was very scared as she felt her mom and dad will scold her for all this. She didn’t understood what to do and she started crying again. In the evening she gathered some courage and sat with her mom with her milk glass. Her mom started saying suddenly “Don’t know what is happening to kids these days at the age of studying, they are falling in to all this nonsense of proposing each other”. Mom seemed to be little angry. Shreya asked slowly “Kya Hua Maa”?. “Do you know that a guy in your cousin Richa’s school proposed her and that girl without even thinking of her parent’s respect, accepted it and told it to her parents. I know my daughter will never be like her. Shreya it’s your age to study and become something in life and then marry the one whom your dad will select for you. You know na all this beta?” asked her Mom. “Yes mummy I know”, Shreya said and went inside her room. She thought that this is not an appropriate age for any such things.

Next day morning Roohi was waiting near the school gate only for Shreya. As soon as she came out of the car, Roohi jumped to her and asked “What is this?, why didn’t you pick up my call. At least tell me something”. Shreya held her hand and took her towards a corner and said “If Amit comes today, you will go and say no to him from my side”. Roohi nodded her head without asking anything. Amit was trying to meet Shreya but she had surrounded herself with other friends and was not giving him any chance to come closer and ask anything. Roohi got the chance. She went to Amit and told “Shreya doesn’t like you so please don’t trouble her else she will complain to her father. Already she has told this to her mother and she was very angry”. Amit was Just 13 years old and on listening that Shreya has told all this to her mother, he got scared and went away looking towards Shreya with tears in his eyes. “Children at this age are so innocent that for them everything that goes to their parents becomes the matter of their family respect.

Shreya herself was in a very bad mood as she also liked Amit a lot but she can not disclose it to anyone. It was the last working day of school and after that there was a break of 2 months summer vacation. Everyone was happy and running hurriedly towards home except Shreya and Amit who had a heart break that day.

It was the month of July when everyone was back again to school. Shreya was excited too as during holidays, she enjoyed a lot and completely forgot what had happened before the holidays. She saw Roohi and both screamed and hugged each other and started their usual chattar pattar”. Suddenly Shreya saw Amit coming towards their side and that moment refreshed everything that had happened two months back. They both became quiet and they held each other’s hand. Amit came and crossed them silently staring Shreya with eyes still full of love and hope. They both breathed “Aah” and Roohi said “Now, he will never say us anything”. Shreya just nodded her head and went inside the class.

Six years passed by and now they all were in class 12th. Shreya opted for science and Amit opted for commerce. In these six years, despite of being in the same school, they never saw each other again. As Shreya came to know through her friends that Amit is with some other girl when they moved to 12th standard, so it was like a young age love at a very innocent age which seemed to have no future. It was the last board exam when after six years suddenly Amit came and stood in front of Shreya. She was totally confused about why is he here?. Despite of having feelings for him, she never showed it to anyone. “Shreya, I still love you. Now we are going to be in college. Can I get my answer now?. I waited for six years to hear from you”. “My answer is still the same. I don’t like you. Please don’t trouble me again” said Shreya and went away.

Will anyone understand the purity and innocence of that love?. Will anyone understand how at such an adolescent age, someone decides to keep family name on priority? Does he even remember me now? Will I ever meet him in this life? Was it love or just a attraction at that age? All these questions came to Shreya’s mind. She nodded her head like she is saying herself a NO to all her questions. She started her car and went to her office. It was 6:00 P.M. in the evening. She picked up her things from office and started moving towards the gate. Suddenly she saw a Café house on the opposite side and thought why not to have a cup of coffee?. The weather was little better in the evening and after a hectic day at work, coffee seemed to be a nice option. She thought and started walking towards the coffee house. “One cappuccino please” she ordered to the girl standing on the counter and turns towards the chair on the back side. “Shreya”, she heard her name and looked towards the right side table. She was completely shocked. It was Amit standing there. Suddenly everything passed in front of her eyes like a quick memory of the past. Now she was not a 12th grade girl who can ignore and move away. She smiled and went towards him. Both passed a smile full of mixed emotions to each other. “Hi Amit, how are you doing?”. “Please have a seat Shreya”. They both sat facing each other still with different emotions on their face. If anyone else would see them, that person would not be able to judge the perfect emotion of happiness or sadness on their face. Shreya thought what was this today?. only I was thinking about him and now he is sitting in front of me. What is this universe? Sometimes universe gives us the answers of our questions in its own way.

“So how are you doing? Where are you these days?” Amit asked. Shreya told him, she is working with a MNC and settled in Delhi with her husband. Amit told her he is settled in Mumbai with his wife and a baby boy. For the first time both were talking to each other and telling about each other’s life like very good friends. Suddenly Shreya said “Amit, its 10 years we are meeting now. I thought you will not even remember me”. Amit smiled and said “I can never forget you Shreya. My love for you was true when I proposed you in 6th grade. It was same in 12th standard too but then I realised that it will spoil your image, so I kept quiet and during the last practical exam when you said the same thing again that you don’t like me and I should not trouble you I decided never to come in front of you” Amit said. “But you were seeing someone else when we were in 12th standard”, said Shreya. Amit laughed loudly, “so, you were keeping an eye on me”. He blinked his one eye and that moment Shreya’s face became red. “It’s ok dear, we have grown up to mature people now. Yes I was with her because she was in your class and that was the reason I could come in your building and see you”. And then Amit told Shreya everything about those years, how he used to take care of her without her even knowing anything. How he used to come in the recess time just to have a glance of Shreya and how confident he was that after 12th she will except his proposal and how he had planned so many things for their future and how he used to check her profile and felt happy seeing her family pictures till date.

“We were just kids Amit, how can you plan so many things?. I never thought that you were really in love with me”. ‘It’s the same way dear as you thought of keeping your family respect on priority”. Shreya kept quiet. Then they started talking so many things without even realising that it was 9:00 P.M. Suddenly Amit asked Shreya “Seriously, you never liked me?”. Shreya was stunned with this question as now she can not tell the truth again and she didn’t want to lie too. Suddenly her mobile started ringing. It was Nishant on the other side. “Where are you dear?. I am on my way home. Should I get something from the market?”. Shreya looked at her wrist watch and said “I am sorry. I got little late. Please get some food. I will be reaching home in the next 15 minutes” and saying this, she disconnected the call.

“Ah its so late, we didn’t realise the time that passed by swiftly” said Shreya. “Yes, for the first time we were talking and I got the chance to open my heart in front of you. Anyways I think we should move now. I too have to catch an early morning flight to Mumbai” said Amit. “It was nice meeting and talking to you Amit”, Shreya said. Both waved goodbye to ach other and left the cafe.

Today too Amit didn’t get the answer of his question and Shreya hid her childhood love for Amit again for the family’s namesake. She looked in to the car mirror, wiped her eyes and then started driving with a smile that she always carried on her face. Her childhood’s innocent love was true from both sides but unfortunately it was not in a position to bloom.

Wo naadaan bachpan kitna masoom hota hai,
Dil main kisike liye jab pyar hota hai,
Par ikraar nahi kar pate sab kyunki,
Khud se zyaada parivar ka khayaal hota hai…..”

We talk about organic food a lot nowadays. It should be a part of your meals and your so called fad diets. We think that eating the right organic food would give us nourishment and keep our health perfect. Well, I wonder and wish to keep our mental equilibrium and promote love, camaraderie and make someone feel blessed in love and care. Can’t we have organic minds and hearts too?  

Organic…That’s supposed to be directly from nature. Organic…That’s supposed to be true to your nature.  No preservatives and no add ons…Simple, pure and true to your being. That’s organic. Organic as in something that’s inbuilt inside you. No fake emotions, no oratory speeches with no soul stirring. Organic relationships as in something you feel the instant connect when your heart touches another… No extra wired or geared accessorised connections. Pure call from one soul to another. Pure love rendered direct and straight. Pure emotionally connecting!! That’s organic… 

You guys must be thinking that as usual, this crazy girl is again quirky, but believe me I mean it. Can’t we have organic relationships? Can’t we be there for one another organically?. Why Can’t we be honest and sincere in our approach when we smile, talk, act and mostly when we speak. It’s so very easy to call each one darling, sweetheart, bestie, dost, friend etc etc but what baffles me is the synthetic behaviour after that. Are we really there when someone needs us? Does our need of a person ends, the moment our transaction ends?. You know quite the same way the ATM machine stops talking to you once the transaction is complete.  It throws back your card towards you and says Ta da…bye bye…Transaction complete.  

Life is beautiful we say but is our life truly enriched and nourished?. When someone looks at us and we can see that they want to connect, they want to talk, they want to spend some good time with us and just wants us to say in affirmative and we come up with an excuse like I am busy or I am in work mode or come on, don’t be a sissy, you can handle it.  

Just imagine this world where we all are actually living in, like living in a desert. All of us are locked in our synthetic private spaces and our need to belong is only when we are bored and when we look out for company. Our need is fulfilled and the few selfies and FB postings that we have been here and wined and dined together is the be all and end all. Instead what about knocking at your Mon Ami’s door and telling Holla Amigo… Brew in some coffee… Let’s talk…lets share… Let’s Be there for each other. Trust me, once you try this, you will feel organically nourished within yourself. The smiles and hopes you will share and the love and hugs you will organically give each other will nourish and replenish you like no other. The transaction would say then God sends his blessing. When are you going back and knocking at heaven’s door?

Be an organic farmer. Nourish and replenish a few souls. The lonely might be brewing the coffee alone.  Give them a call and say Holla Amigo…. let’s plant in some good plants of good times together. I am there… Coming to you… I am there if you ever need me and I am there even when you don’t need me to be there to silently sit next to you and share the sun and shade.  

Be an organic farmer!!  Plant happiness and smiles! Be there.

Signing off ,
Sangzz from her Shell!! 

What’s that? you’re up from a nightmare, I see, who did you see?
What was in there, panting, exhausted
You’re skipping beats, losing breath
Is that how i make you feel?
When you drag your ice cold fingers from my parted lips, right until the curve of my navel
I was 6 when this boy touched my back and told me that your spine looks like flowers but feels like wood, but burning
I do not know what he meant then
but now i carry so many photographs
and books and sob stories and
benches of fuckery and drawers of open secrets 
I reckon my back is creaking open like the bark of a tree on fire
Make a pyre out of me, will you?
Instead of cadavers and flesh with no lilac paint on the wrists
Throw in all you had to give me but didn’t 
The pyre of my skin burning slow
there
Throw the cards you didn’t write, the poems you forgot to complete, the lyric that didn’t rhyme, the painting with blotched ink, the hands with no bones, the heart that didn’t ache for me
Throw it all in and watch my pyre burn
Wood and knuckles and dreams and homes built of metaphors, and oceans filled in with verses that flow and rise and fall
Watch my pyre burn only to rise not like your cliché fucking phoenix, but like the dragon with wings, coated in the paints of blue and the songs of the Mockingjay, wrapped in so much warmth and glowing skin, legs spread out with dream catchers rapidly catching fire – burning self love.

Bio:- Quiet storms under my fingertips, I write poems that bleed, aching to write of growing up but there isnt much nostalgia a seventeen year old can spare. Spoken word poetry, incomplete novels, dark humoured scripts, connoisseur of shower thoughts, ikigai is a word you should google.

ഒടുവിൽ നീ വന്നുവോ ?
എൻ അരികിൽ
ഏറെനാളായിവിടെ നിന്നെയും കാത്തു ,

ഓർമകളിൽ നിന്നും
അടർത്തി മാറ്റാൻ ആവാതെ
ആ ദിനം അങ്ങനെ തന്നെ

മഞ്ഞിൽ പൊതിഞ്ഞ പ്രഭാതം
തണുക്കുന്നു മേനി ആകെ …

എനിക്കു ചുറ്റും
ആളി കത്തുന്ന ചിരാതുകൾ
ഭടന്മാരെപോലെ കാവലായി
ഇരുവശവും
വെളുത്ത മിഴികളിൽ
എനിക്കായി തിരി തെളിച്ച
കറുത്ത ചിരട്ടകൾ

ഇവരെ എല്ലാം പുച്ഛഭാവത്തിൽ
നോക്കുന്ന ചന്ദന തിരികൾ
എൻ നെറുകയിൽ ,

ഈ കുളിരേകുന്ന പ്രകൃതി
നോക്കി നിൽക്കേ
അവളെ തോല്പിക്കുംപോലെയൊരു –
കൂടാരം എനിക്കായി ഒരുക്കി
വിറയാർന്ന ചുണ്ടുകൾ ഒളിപ്പിച്ചു
ഉറക്കം നടിച്ചു ഞാൻ ,

വിതുമ്പുന്ന ചുണ്ടുകൾ
തേങ്ങുന്ന മനസ്സുകൾ
അലമുറയിടുന്ന യാത്ര മൊഴികൾ
കരഞ്ഞു കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ
കാണാം എനിക്കു എല്ലാമെകിലും –
മറുപടി നൽകാനാവാതെ ഞാൻ ഉരുകി ,

കഥ രചിക്കാൻ അറിയാതെ
കഥ പറഞ്ഞായിരം സ്വരങ്ങൾ
കാത്തിനെ വലം വച്ചു
തിരികെ മിണ്ടാനാവില്ലല്ലോ ..

മൗനമേ, നീ എന്നെ എൻ
മൊഴികൾ മോഷ്ടിച്ചു

കരയാതെ മോങ്ങിയ മുഖങ്ങളെയും
ഞാൻ കണ്ടു ആ പകലിൽ

അന്ന്യന്നെ പോലെ നോക്കി
നിന്ന നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ
മനമാകെ മരവിച്ചു …
ഞാൻ ഒരു ഓർമയായി
മാറിയെങ്കിലും
ഞാൻ തന്ന ഓർമകളുമായി
ജീവിച്ച നിന്നെ
പിരിയാനാവില്ല എന്നറിഞ്ഞെ
വേളയിൽ
നിന്നിലേക്കു മഴയായി പെതിറങ്ങി
പരിഭവം കാതിൽ ചൊല്ലി,
എന്നിലേക്കു ചേർത്തു
ഇനി ഒരുമിച്ചു പെയ്തിറങ്ങാം
നമ്മുടെ ഈറൻ സ്വപ്നങ്ങളുമായി…

Hello everyone, today I will share my journey of faith which leads to one of my life’s biggest breakthroughs.
I took up this practice from 18th January 2019. It was actually my 10th wedding anniversary and I gifted myself this practice. I had been separated from my husband since October 2014 and have been entangled in a legal battle. By January 2019, I was at an all time low, facing financial, health, professional and relationship karma. And this seemed to be the last hope to win over my battles. Enamoured with plenty of questions, wondering if this practice actually works, I took up this life transforming philosophy as my last resort.

My first victory happened in April on a court date. My husband wanted my son’s custody for summer vacation and he hadn’t paid his school fees. I, who always lacked the confidence to speak to him because of his abusive behavior when we stayed together, stood courageously in front of him all day, not bowing down to his demands. My only interest was my son’s well being. And by evening, he relented and agreed to everything. The judge granted access as per my requirement. For me, it was special and a big victory, because for the first time in 10 years I wasn’t afraid of him or his clout. That day I realized I am changing.

I immersed myself in Gakkai activities. I actively took part for May 3rd meeting and also chanted abundant daimoku with fellow members. Everything was going fine but then after the May 3rd meeting, there were few unfortunate incidents that disturbed me and shook my faith. As doubts creeped inside my mind, I slackened in Daimoku & home visits.

After almost a month, I took guidance from a senior leader and took up the practice again seriously. This time I came back with a bang! Stronger faith and an even stronger invincible spirit. I wrote down my prayers and chanted for me as well as the fellow members and friends.

The Daishonin states, “Our Buddhist practice of chanting Nam-myoho-renge-kyo is a struggle to return to our true, original selves and tap the innate life force we have possessed from time without beginning by summoning deep faith and praying with focused resolve.

From June to September, my court case was again stagnant. Lame excuses by my lawyer, disappointments on the legal front, worries about my career took a toll on me. In spite of all this, my faith never wavered. This was my third lawyer in last 5 years & I couldn’t afford to change to another. I wanted to finish the case as soon as possible and give my son the best of life which he rightfully deserved.

Buddhism is about winning in any challenge and that is why Buddhist mentors and disciples must keep fighting to the end. No matter what successes or setbacks we experience along the way, the essence of the ‘strategy of the Lotus Sutra’ is that through which we can definitely achive ultimate victory.

When I joined this practice in January, I looked very dull and sad. Surprisingly I was a changed person, much happier & calm. Challenges seemed less daunting. Things were not moving but I felt very secured and protected.

Nichiren Daishonin says “A woman who takes this efficacious medicine will be surrounded and protected by these four great boddhisatvas at all times. When she rises to her feet, so too will the bodhisattvas and when she walks along the road, they will also do the same. She and they will be as inseparable as a body and its shadow, as fish and water, as a voice and its echo or as the moon and its light. Should these four Boddhisatvas desert the woman who chants NMRK, they would incur the wrath of Shakyamuni. I always remember these lines whenever I feel low.

Then in September, on a court date I was disappointed as usual and sat in a corner. My second lawyer suddenly approached me. We discussed the case & decided to end the case on mutual terms with my husband. Somewhere between our divorce case, my son was suffering, which I didn’t want and thus suddenly, the scene changed.

All this while I was chanting a lot, reading concepts, Gosho regularly, participated in Gakkai activities and did home visits. I needed a lot of wisdom. I took guidance from senior leaders who told me to pray for the wisest and most courageous decision which is best for all three of us, so that neither me nor my husband repent our decision. The whole negotiation process was very tough for me. Since I was the only one responsible for all my decisions, which would affect me, my son and his father’s lives.

Negotiations through the lawyer failed as my husband refused to my genuine terms. At stake was my life, career and my son’s future. I realized that as a boddhisatva, my work will be incomplete if I don’t undergo my human revolution. I had to change my thoughts about my husband, garner courage to speak to him directly. It took me few days to take the final call. I actually wanted the case to end on mutual terms. I chanted abundant daimoku, read gosho chapters that gave me courage and wisdom, as well as calmed me, so that I could muster up the courage to speak to him. This was again a big test. I called him up and spoke to him about the terms and how its affecting our son, and how I want it to be mutually over which would be best for all of us. I am happy to report that my husband was quite pleased to get my call. He appreciated that I spoke to him directly and he seemed to be interested to end the case. For the first time in 10 years we spoke for 45 minutes. He came to pune next day itself.

We both decided on our terms and conditions and agreed to hire a common new lawyer to get the process done. I prayed that the divorce process should be very smooth and we should part amicably and on friendly terms for the sake of our son. We soon found a lawyer who got all the papers and documents ready. The entire work happened seamlessly. I went to Delhi with my son to bring back my ornaments and for some paper work. During my stay I could feel I am being protected with the way how things happened so smoothly. I was also very confident and calm in dealing with my son’s father and his family. The most important point for the mutual divorce was the custody of my son. With abundant Daimoku, I gained the courage and wisdom to give the custody of my son to my husband. My son will have a secure future with him, since he is financially quite strong and has his parents to help with the upbringing of the child. I needed to be very practical, do forethought on the possibilities of life with and without me or his father. I spoke to many single parents, heard many accounts and finally took this decision.

As a mother it was a very tough decision for me. I don’t have words to express the emotions I went through, but I have and am still going strong all because of my faith and practice. I also learnt to stand up for myself, got the wisdom to stand by my decision since it’s the best a mother could do, and also got the wisdom that I am not answerable to anyone for it. The best part was my son was very understanding. He has seen me fight for him for the last 5 years and now he understood why I took this decision. Before leaving, he made a website for me so that I can start blogging and gave me many ideas so that I can resume work and go to delhi to meet him with gifts.

The last day of the case went very smoothly. I am happy to report that we parted on very amicable terms where I will stay in touch with my son every day, meet him whenever I want, go on vacations and many more. What I felt during the process, my victory does not just lie in the custody, alimony amount, getting my belonging, but the way I dealth with all the circumstances all by myself. Like the new age India campaign, it was a new me, that was a completely different personality than what I was in January, which my friends, family and members who have interacted with me closely would agree.

From now onwards, I feel this is how my journey for kosenrufu has begun. This practice and nam-myoho-renge-kyo is a part of me and my personality.

നാലു  ചുമരുകൾക്കു എന്നെ അറിയാം , ഇന്നെല്ലാം  അവസാനിക്കും …’ഡിഗ്രികൾ  വാരികൂട്ടിട്ടും  എനികു എന്തു നേട്ടം  ഉണ്ടായി’ അവൾ  സ്വയം മന്ത്രിചു…അവൾ  തുടർന്നു…ഇനി എന്തിനു ഞാൻ ജിവികണം ..കണ്ണീരു പൊലും ബാകി  ഇല്ല… ജിവിതം പല മുഖങ്ങലും എനിക്കു  മുൻപിൽ കാണിച്ചൂ …എല്ലാ വേദനകൾ  മാത്രം  തന്നു..ജയ്കാൻ ആവില്ല  ഇനി എനിക്കു ….(അർസു  ഇത്രെയും പറഞ്ഞു തേങ്ങീ കരഞ്ഞു,  ആർത്തു പെയ്യുന്ന മഴയിൽ ആ കണ്ണിരും അലിഞ്ഞു ചെർന്നു.) മരണം  കൈനീട്ടി  വിളിച്ച രത്രി…നടന്നു  അരികിലേക്കു എത്തും  മുൻപേ  ഒരു
ദെവധൂദനെപൊലെ അവളുടെ ഫോൺ ബെല്ല് അടിച്ചൂ … അവളുടെ സ്കൂൾ സീനിയർ നേറോ …അവസാനമായി കേൾക്കുന്ന  ശബ്ദമാകട്ടെ  എന്നു കരുതി   അവൾ  ആ ഫോൺ അറ്റൻഡ്  ചെയ്തു… താൽപര്യം ഇല്ലാണ്ടു  തുടങ്ങിയ  സംഭാഷണം ഒടുവിൽ മണികൂർവ്വൊള്ളം നീണ്ടുനിന്നു …അവൾ അവളുടെ ദൗത്യം മറന്നു …ജോലി ആണെടോ  തന്റെ   പ്രശണം.. അതു ഞാൻ ഏറ്റു …അവളാവാകുകളിൽ അശ്വാസം കണ്ടെത്തി ..വല്ലാത്ത  പൊസിറ്റിവ്‌ എനർജി  അർസുനു അനുഭവപെട്ടു … നാളെ  വിളിക്കാം  എനു പറഞ്ഞു ഫോൺ വച്ചു ..നാളെക്കുള്ള പ്രതിക്ഷയായി മാറി  ആ ശബ്ദം…ഫോൺ വിളികൾ   തുടർന്നു …താൻ തനെ തീർത്ത ചട്ടകൂടു  ഒരു നാളും  ഭേദിക്കില്ല എന്നു അവൾ  പ്രതിക്ഞ്ഞ എടുതിരുന്നുവെങ്കിലും  അതു അധിക കാലം നീണ്ടു നിന്നില്ല അർസുനു  എന്നും ഒരു അൽഭുതമയിരുന്നു  നേറോ …അവൾ  അറിയാതെ അവളെ  അറിയുന്ന വ്യക്തി..സ്വന്തം വിഷമങ്ങൽ ഒരു ഡയറി  പൊലെ എന്നും ആ കാതുകളിൽ  അവൾ പറയും…എന്നാൽ  നേറോന്റെ  പ്രശ്നങ്ങള്ളോ ,  ബുദ്ധി മുട്ടുകള്ളോ   അവൾ  ചൊതികാറില്ല ..നേറോനു വയസു 31നു ഇതു വരെ എന്തെ  കല്യാണം കഴിക്കാതെ  എന്നു അവൾ ചോദിച്ചു  ….മനസ്സറിയുന്ന പെണ്ണിനെ കിട്ടണ്ടെ  എന്നായിരുനു അറസുന്നു  കിട്ടിയ മറുപടി …ഒരു തകർന്ന പ്രണയത്തിന്റെ ചിതറിയ നൊംബരങ്ങൽ അവൾ  നേറോയിൽ  കണ്ടുവെങ്കിലും അവൾ  ചൊദിചില്ല .

എല്ലാവരുടെ മനസിനു  വൈകല്യം കൊടുത ഈശ്വരൻ അർസുന്റെ കാര്യത്തിൽ മാത്രം മാറ്റി കളിച്ചു …അവളുടെ നിഴലായി  ഞാനുള്ളപ്പോൾ  എന്തിനു അവൾ നടകണം  എന്നു കരുതി ആകും ദെവം ആ കാലുകളുടെ ചൽനം  നിലപിചതും …അതൊകൊണ്ടു  തന്നെ  അവൾ  സ്വയം തീർത്ത ചട്ടകുട്ടിലായിരുന്നു ജിവിതം..പെണ്ണിന്നു  മത്രം കൊടുത്ത  കഴിവാണു  ഒരു അമ്മ ആവുക എന്നുള്ളതു തന്റെ വൈകല്യം  ആ കുഞ്ഞിനെ ബാധിക്കാതെ ഇരിക്കാനായി  അവൾ  എന്നു സെറ്റിൽ അകുന്നുവൊ അന്നു ഒരു പെൺകുഞ്ഞിനെ ദെതെടുകുമെന്നും  ആ കുഞ്ഞിനു അക്ഷര(അക്കു ) എന്നു പേരു നൽക്കുമെന്നും അവൾ  തിരുമാനിച്ചു …അതല്ല എങ്കിൽ ഭാര്യ മരിച്ച പുരിഷനു നെരെ കഴുതു നീട്ടുകയുളെന്നും … ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയാലും ആ വൈകല്യങ്ങളെ എല്ലാം തച്ചോടച്ഛ്  ജയങ്ങൽ മാത്രം  കിഴടകി അവൾ  ജിവിതതിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട  പഠനത്തിന്റെ  അവസന പടിയിൽ കാലെടുത്തു  വചതും അവൾ  കാലിടറി  വീണു … പിന്നിലത്തെ  പടിയിൽ നിൽക്കുന്ന  അവളെ  നൊക്കി  കൈ  വീഷി ചങ്ങാതിമാർ കയറി  പോയി…ജിവിതതിന്റെ കയ്പ്പു  വലാതെ അനുഭവപെട്ടതു കൊണ്ടാകാം  അവൾ  മരണതിനെ കൂട്ടു പിടിച്ചേ…

ഈ  വയ്കല്യം   അവളെ  എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളിൽ നിന്നും പിന്തിരിപിചിരുന്നു..അതുകൊണ്ടുതനെ ചിലതൊക്കെ സ്വന്തം മനസിനെ അടിച്ചേൽപിച്ചൂ  അതിൽ നിന്നും പുറത്തു  വരാൻ അവാത്ത  വിധം അവൾ  അടച്ചിട്ടിരുന്നു  അവളെ തന്നെ …അതുകൊണ്ടു തനെ ..നേറോനു ഒരു പുതിയ ഉണർവ്വു ആയിക്കൊട്ടെ എന്നു കരുതി  ഒരു തമാഷ രിതിയിൽ അർസു പറഞ്ഞു “ആരെയും ഒടുവിൽ കെട്ടാൻ കിട്ടിലെങ്കിൽ ഇഷ്ടയായ്ങ്കിൽ  എന്നെ നൊക്കിക്കോ “മറുപടി  വരാൻ  വയ്ക്കിയപ്പോൾ തന്നെ  തെറ്റു  ധരിച്ചു  കാണുമോ  എന്നു അവൾ  ഭയന്നു…അവൾ  ഇങ്ങനെയും കൂടി  എഴുത്തി ചേർത്തു”ചുമ്മ പറഞ്ഞതാണൂ  കേട്ടോ “തെല്ലു  നേരം വയ്ക്കാതെ  മറുപടിയും വന്നു ചുമ്മ കൊതിപിച്ചൂ  എന്നും  പറഞ്ഞു…

അങ്ങനെ ഇരിക്കുംമ്പോഴാണൂ    അവൾ  തന്റെ ചിറകൊടിഞ്ഞതും ഉല്ലചതുമായ ആ പ്രണയ കഥ നേറോനൊടു  പറഞ്ഞു….. കൂട്ടതിൽ ഒന്നും കൂടി  അർസു  വ്യക്തമാക്കി  തന്റെ കാമുകനെ താൻ വിളിചിരുന്നതു ഇച്ചായ എന്നാണെന്നും  …പറഞ്ഞു തീരും മുൻപേ  നേറോ പറഞ്ഞു “ഇന്നി നീ എന്നെ അങ്ങനെ വിളിച്ച മതി എന്നു”ആദ്യമോക്ക്‌ ഒരു ഭുധിമുട്ടു തൊന്നിയെങ്കിലും പിനീടു  ആ വിളി  ശീലമായി ….ഏതൊരു  ആണിനെപൊലെ നേറോ നും ഉണ്ടായിരുന്നു ഒരു തകർന്ന പ്രണയം…പരസ്പരം പങ്കു വച്ച്   പൊട്ടിചിരിച്ചു  ..കൂടാതെ അവളുടെ അഡോപ്ഷൻ  പ്ലനിനെ പറ്റി സുചിപികുകയും ചെയ്തു…അതു തെറ്റായ തീരുമാനം ആന്നെന്ന ഉപദേഷം നേറൊ  വച്ചു  നിട്ടുകയും  ചെയതു…”വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ തരാം  അക്കുനെ” എന്ന ഒരു തമാശ ഓഫർ നേറൊ നൽകി” അയ്യോ  വേണ്ടേ ” എന്ന മറുപടിയും, അർസു  നൽകി ..   .

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം നേറോ  തന്റെ ഡ്രീം ഗിർലിനെ  പറ്റി  അർസുനോടു പറയാൻ  ഇടയായി…..എല്ലാ ആണുങ്ങളുടെ  സങ്കല്പത്തിലെ  പൊലെ ഒരു പെൺകുട്ടി  ആയിരികും എന്നു മത്രമെ അർസു  കരുതിയുള്ളൂ  എന്നാൽ ഈ പോയിന്റ്സ്‌ ഒകെ അവളെ  വെത്യാസമുള്ള  പെണ്ണാക്കി  ..
തന്റെ അചനെയും അമ്മയെയും പൊന്നു പൊലെ നോക്കണം ‘ ഈ ഒരു ഒറ്റ  പോയിന്റിൽ വ്യക്തമാകും നേറൊ തന്നെകാളും   ഈ ഭൂമിയിൽ ആരെകാലും അപ്പചനെയും അമ്മചിയെയും സ്നെഹികുനു എന്നു…അറീയതെ ആ വീട്ടുകാരെ അവളും  സ്നെഹിച്ചു  തുടങ്ങി…ആ അപ്പചന്റെ മകളാകാൻ  അവളും  അഗ്രഹിചു…പിന്നെ ആ ഡ്രീം ഗിർലിന്‌ വേണ്ട ഗുണങ്ങൾ ഇതൊക്കെ  ആയിരുന്നു..
താൻ വെള്ളം  അടിചു വരുമ്പോൾ  റോഡിൽ കിടനു കൂകാൻ എന്നൊടോപം കൂടനം എന്നും..വയികുനെരങ്ങളിൽ തന്റെ ആപ്പുസിന്റെ പുറത്‌ (ബൈക്ക്‌) കെറി  ഒരു കറകവും (ആപ്പുസിനെ പറ്റി  പറയുംബൊൽ ആയിരം നാകായിരുന്നു .. ഇതോക്ക്‌ ആയിരുന്നു ആ ചെറുപകാരന്റെ സങ്കല്പങ്ങൾ  … കെട്ടു  തീരും മുൻബെ അ ർസുനു തൊന്നി ആ ഡ്രീം ഗേൾ അവൾ  തനെ എന്നു പക്ഷേ തനികു ഒരികലും നല്ലൊരു ഭാര്യ ആകാൻ കഴിയില്ല എന്നും അവൾ കറിയാമായിരുന്നു കൂടാതെ നേറൊ അവസാനം പറഞ്ഞ ബൈക്ക്‌ റൈഡ്  താൻ ഭര്യയായി വനാൽ സാധികില്ല എന്നും അവൾ  മനസിൽ പറഞ്ഞു…..വീണ്ടും  ഒരു ട്രാജഡിയുടെ ഭാഗമാകേണ്ട  എന്നു കരുതി  അവൾ അതു പറഞ്ഞില്ല നേറൊനോടു.. എന്നലും ഒരു തമാഷ ഭാവതിൽ അവൾ  പ റഞ്ഞു”ഞാൻ എങ്ങാനും അംബധവഷാൽ  ആ ഡ്രീം ഗേൾ അയാൽ കുടികുന്ന ആളെ  എനികു ഇഷ്ടമല്ല അതുമത്രമല്ല അതിന്റെ മണം  കെട്ടാൽ  ഞാൻ തുമുകയും ചെയ്യ്യും എന്നും കൂട്ടതിൽ തനികു ബൈക്കിൽ  കെറാൻ ആവില്ല എന്ന സങ്കടവും  അർസു  നേ റൊ നോ ടു  പറഞ്ഞു””അയ്യോ  എന്നാൽ ഞാൻ ഇന്നു മുതൽ കുടി നിർത്തി  എന്നും,സാരമില്ല നമ്മുകു യൂബർ  വിളിച്ചു  പൊകമെന്നും   ചിരിച്ചു  കൊണ്ടു നേ റൊ  പറ ഞ്ഞു……അവന്റെ ഡ്രീം ഗേൾ മൊതം വത്യാസം  ആയിരുനു …അതിൽ നിന്നു ഒന്നു വ്യക്തം നേ റൊ  വീട്ടു കാ രെ ഒരുപാടു  സ്നെഹികുന്നു എന്നു… ഒരു ദിവസം നേ റൊ  ചൊതിച്ചൂ   “നിനകു എന്നെ ഇഷ്ടമണ്ണോ ” അൽപ നെരം അറസു  മൗനം പാലിചു എന്നിട്ടു  പറ ഞ്ഞു”എയ്‌ അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ല എന്തെ അങ്ങനെ തൊനിയൊ?”മ്മ്മ്  തൊന്നി  അങ്ങനെ ഉണ്ടങ്കിൽ പറ ഞ്ഞ മതി  എനികു അവിടെന്നു നിനെ സേഫ്  ആ യി കടത്താനുള്ള  ആൾ കാരോക്കെ ഉണ്ടെന്നു”    

എന്നതെ പൊലെ ഒരു ദിവസം വൈകുനേരം അർസു   അവനെ  വിളിചു എന്നാ ൽ എത്ര  വിളിച്ചിട്ടും  ഫോൺ എടുത്തില്ല അതു അവളെ  വലാതെ അസ്വസ്ത ആകി…ഏറെ കാത്തിരുന്നതിനു  ശേഷമാണു  ഒരു കാൾ  വന്നതു           
ഞാൻ  ആകെ  അസ്വസ്ഥനാണു   അതിനാൽ  കുറച്ചു  സമയം  തനിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു  എന്നും  പറഞ്ഞു “നേ റോ  അവളോടു ….  എന്നാൽ  കാരണം  പറയാൻ  മടി  കാണിച്ചു  പറയാതെ  വിഷയം  മാറ്റി  എന്നു  പറയുന്നതാകും  ഉചിതം ….
ആ തനിച്ചിരിക്കൽ  പലതിന്റെ ഉതരം തേടാൻ  അവളെ  പ്രേരിപ്പിച്ചു …അന്നു രാത്രി  ആയപ്പോഴേക്കും  നേറോൻറെ മെസ്സേജ്  ഓഫർ  തീർന്നു  എന്നു നേറോ  അവളെ  വിളിച്ചു  പറഞ്ഞു അതിനാൽ ഇന്നു മെസ്സേജ് അയകാൻ കഴിയുകയില്ലെന്നും വ്യക്തമാകി…റീചാർജ്  ചെയാൻ റിക്വസ്റ്റ്  ചെയ്തെങ്കിലും അന്ന്യന്നു  വേണ്ടി മുടകാൻ അവള്ളോന്നു അറച്ചു …ഒരു കാര്യം സത്യം തന്നെ ആണു   അർസു   അവനെ ഒരുപാടു  മിസ്സ്‌ ചെയ്തു ….സ്വയം ചൊദിച്ചു   “എന്തെ ഇങ്ങനെ ഒരു മിസ്സിംഗ്‌…പ്രണയമാന്നോ ?ആനെങ്കിൽ വേണ്ട നിനെ പൊലെ ഒരു പെണ്ണിനെ ഒരികിലും അയാൾ  അങ്ങികരികില്ല പൊരാതതിനു അയാളെ  നിനക്കു  പൂർന്നമായും അറിയില്ലാ  … അവൾ സ്വയം പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ  വെറുതെ എന്തിന ബഫ്ഫൂൻ ആകുനെ “സ്വയം ഉപദേശിച്ചു …പുറതു നല്ല മഴയായിരുന്നിട്ടും  അവളാകെ വിയർകുകയായിരുന്നു നേറോനേ  പറ്റി  എല്ലാ മ റിയാൻ അവൾ  വലാതെ  അഗ്രഹിച്ചു ..

                 നമ്മളെ   സോഷ്യൽ  മീഡിയ  നേന്ദ്രിക്കുന്ന  ലോകത്തിന്റെ  ഭാഗം  ആയതിനാൽ  ആയിരിക്കും    അർസുവും  നേറോ നേ  പറ്റി  കൂടുതലായി അറിയാൻ ആ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തെ… സമയം വെളുപിനെ 3മണി… അവൾക്കു ഉറങ്ങാനാകുന്നില്ല…  ഒരു മെസ്സേജ് എങ്കിലും വന്നിരുന്നുവെങ്കിലെന്നു അർസു ശെരിക്കും ആഗ്രഹിക്കുന്നു… കുറെ നേരം പഴയ മെസ്സേജ് തന്നെ വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.. ഒടുവിൽ നേറോന്റെ  ഫബിയിലൂടെ ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചു  അതിൽ നിന്നൊന്നു അവൾക്കു വ്യക്തമായി സ്ഥിരമായി ഫേസ്ബുക് ഉപയോഗിക്കുന്ന ആൾ അല്ല നേറോ, കാരണം നേറോ ഷെയർ ചെയുന്ന പോസ്റ്റുകൾ മാത്രമേ അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു… അവൾ അതിൽ തന്നെ തിരച്ചിൽ തുടർന്നു… എന്നാൽ നാലു കൊല്ലം പിന്നോട്ടു പോയപ്പോൾ അവളൊന്നു നടുങ്ങി “TODAY IS OUR FIRST WEDDING ANNIVERSARRY MISS YOU MY DEAR WIFE “അതു  SEP14 2015 കണ്ടപ്പോൾ ഒരുത്തരം ഞെട്ടലായിരുന്നു അതെ സമയം കൂടതൽ അറിയാനുള്ള ആവേശവും തോന്നി അതിനാൽ ആണ്വേഷണം പാതി വഴിയിൽ നിർത്താതെ അവൾ തുടർന്നു.. അതെ കൊല്ലം മറ്റൊരു പോസ്റ്റ്‌ ശ്രദ്ദയിൽ പെട്ടു “..’HAPPY BIRTHDAY MY DEAR….I LOVE YOU MY WIFE”….. ഈ രണ്ടു പോസ്റ്റുകളിൽ നിന്നും ഒരു കാര്യം അവൾക്കു വ്യക്തമായി.. നേ റോന്റെ ഭാര്യ ഒന്നെങ്കിൽ മരിച്ചതാകും അല്ലെങ്കിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയതാകും എന്ന നികമ്പനത്തിൽ അർസു എത്തി ചെറുകയായിരുന്നുഞ… ആദ്യത്തെ ഊഹം സത്യം ആകനെ എന്നു ആ പാവംആഗ്രഹിച്ചു… പക്ഷേ സത്യം നേരിട്ടു ചോദിക്കാൻ അവളൊന്നു മടിച്ചുവെങ്കിലും ചോദിക്കാതെ ഇരിക്കാനായില്ല… ഒടുവിൽ അവൾ ചോദിച്ചു… ‘ഏതു പോസ്റ്റ്‌ എന്നായിരുന്നു മറുപടി… എന്നാൽ തെളിവിനയ് ഒരു വട്ടം കൂടി ആ പോസ്റ്റ്‌ അവിടെ കണ്ടില്ല.. ആകെ കണ്ടതു ആ ബിർത്തഡേ പോസ്റ്റ്‌ മാത്രം… ഇതു എന്തു മായ എന്നോർത്തു അർസു ഒന്നു പകച്ചു..  എന്നാലും അവൾ നെ റോ നോടു ചോദിച്ചു …        

        അതെ നിനക്കു എന്ത അറിയേണ്ടതു ആ പോസ്റ്റിനെ പറ്റി ആണോ? അതു സത്യമാണൂ.. ഞാനൊരികിലും ഓർക്കാൻ ഇഷ്ടപെടാത്ത കാര്യമെന്ന്..പ്ലീസ് നീ ആയിട്ടു ഓർമിപ്പികളെ.. ഞാൻ പിന്നെ വിളികാം എന്നും പറഞ്ഞു ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തു…  കെട്ടതും അർസു നു  ഒരു മരവിപായിരുന്നു….കൂടു തൽ അറിയാനുള്ള ആഗ്രഹവും അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു… കൂടാതെ അപ്പോഴേക്കും അവളുടെ മനനം ആകെ ആ വ്യക്തി മാത്രമായി തീർന്നിരുന്നു… അർസു ന്റെ നിരന്തരമയിയുള്ള പരിശ്രമത്തിന്റെ ബലമായി ഒടുവിൽ ആ കഥ നേ റോ പറഞ്ഞു… 
ഏതൊരു  നയിക്കാനെ പോലെ എന്റെ നായകനും കത്തുന്ന തീയിലും വാടാതെ നടന്നു വന്നവന്ന… സ്വന്തം വീട്ടുകാരെ ഭാര്യയായി വന്നവൾ താഴ്ത്തി കെട്ടുകയും തന്നിഷ്ടത്തിന്നു സ്വന്തം വീട്ടിലേക്കു പോവുകയും ബന്ധം പിരിയാൻ അവരായി താല്പര്യം കാണിക്കുകയും നഷ്ടപരിഹാരമായി 8 ലക്ഷം ചോതിച്ചതിനാൽ കേസ് എവിടെയും എത്താതെ നില്കുകയാന്നെന്നു വ്യക്തമാക്കി… കുറച്ചു നാളായി ഹാജിർ ആവാൻ പറഞ്ഞാൽ ആ സ്ത്രീ ചെല്ലാറില്ലയെന്നും കൂട്ടി ചേർത്തു… കഥ കേട്ടതും പൊട്ടി കരഞ്ഞതു അർസു ആണ്.. അവരെ തമ്മിൽ ഒന്നിപ്പിക്കാണമെന്നു അവൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു… തനിക്കു നേ റോ നോടുള്ള സ്നേഹം മറിച്ചു വച്ച അതിനായി ശ്രമിക്കണമെന്നു  അവൾ തീരുമാനിച്ചു

ഏതൊരു നായകൻ കഥാപാത്രത്തെ പോലെ തന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിവച്ചവനാണ്.. ഒരു മനുഷ്യ ജന്മത്തിനു താങ്ങാവുന്നതിനപ്പുറം ഭാരം ചിരിച്ചു കൊണ്ടു തോളിൽ ഏറ്റിയ ആളാ… എല്ലാം അപ്പക്കു വേണ്ടി എന്നും പറയും… വീടിന്റെ ലോൺ അടച്ചു ആധാരം അപ്പയെ ഏൽപ്പിക്കണം എന്നു എന്നും പറയുമായിരുന്നു…

ഓരു ദിവസം നേറോ  അർസുനെ  വിളിച്ചപ്പോൾ  ശബ്ദത്തിലുണ്ടായ മാറ്റത്തിൽ  നിന്നും ഒന്നു അവൾക്കു  വ്യക്തമായി നേറോ എന്തൊ ഒരു പ്രഷശണതിൽ  പെട്ടിരികുകയാ ന്നേന്നു  അവൾ ക്കു  തൊനി….ഇച്ചായനെ  നിനക്കു  എങ്ങനെ മനസ്സിലായി എന്നൊരു അൽബുധം നേറോന്റെ  വർത്തമാനത്തിൽ  ഉണ്ടാ യി…അങ്ങനെ അദ്യതെ നേറോന്റെ പ്രശണം തന്റെ ഭാര്യക്കു  വാങ്ങി കൊടുത ഫോൺ ന്റെ  ഇൻസ്റ്റാൾമെൻറ്  തോക്ക അടക്കാനായി  ബില്ല്  വന്നു എന്നു…അന്നു മുതൽ നേറോന്റെ ഒരിവിധപെട്ട പ്രശണങ്ങൽ എല്ലാം  അർസു ആയിരുന്നു  തീർത്തിരുന്നെ….തന്നെ പ്രണയിക്കരുത്  തനിക്കു ആർസുനൊരു ജീവിതം  കൊടുക്കാൻ കുറെ നാളത്തേക്ക് ആവില്ല എന്നും താൻ ഇന്നും നിയമപരമയി ബന്ധം പിരിഞ്ഞിട്ടില്ല  എന്നും ഇട കി ഇടകി ഒർമ്മിപികും നേറോ….ഇതോക്കെ  ആണങ്കിലും  നേറോനും  അരസുവും  സ്നേഹിച്ചു  തുടങ്ങിരുന്നു…നല്ലൊരു കുട്ടുകാരിയായി അവൾ നേറോന്റെ കൂടെ നിന്നു ….എന്നാൽ ആ സൗഹൃദം  പാതി വഴി തൊട്ടേ  ഒരു പ്രണയമായി മറുകെയായിരുന്നു  …താൻ എടുത്ത  തീരുമാനങ്ങൾകെല്ലാം  വിവരിധമാ യി സംഭവികുനു മനസിന്റെ മാറ്റങ്ങൽ കണ്ടു സ്വയം തിരുതാൻ ആവാതെ അർസു നിന്നു …ദൈവം  തന്റെ ജിവിതം തീരുമാനിക്കട്ടെ  എന്ന രിതി അവൾ  സ്വയം സ്വികരിചു…ബൂതം നിധി കാകുന്ന പൊലെ അവൾ  അവളു ടെ ഇച്ചായനെ  കാതുസക്ഷിചു എന്നു പറയുന്നതാകും  ഉചിതം കാരണം  അവൾകരിയയിരുന്നു ഇന്നലങ്കിൽ നാളെ സ്വന്തം ഭാര്യക്കു തന്നെ  നേ റോ നെ  കൊടുക്കേണ്ടി  വരുമെന്നറിയമയിരുന്നു…

.പിനീടു അവൾ നേറോനു പല രാത്രിയിൽ തണലായി.. ആശു വാസമായി നേറോന്റെ ഒരു വിധ പ്രശ്നങ്ങൾ അവൾ തീർത്തു കൊടുത്തു..
നേറോ തന്റെ പ്രണയം ഒടുവിൽ പറയാതെ പറഞ്ഞു അവൻ ‘വാവേ ‘എന്നായിരുന്നു അർസുനെ വിളിച്ചിരുന്നതു… അവൾ സഹായിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവളിൽ ഒരു നേർത്ത ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു… എല്ലാം തീരുമ്പോൾ താൻ വീണ്ടും പഴയതു പോലെ തനിച്ചാകുമോ എന്നു… എന്നാലും അവൾ സഹായിച്ചു…

അങ്ങനെ ഒരു പുലരി ആ സത്യം പറഞ്ഞു.. നേ റോ നു ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടെന്നു അതു പുറം ലോകം അറിയാത്ത ഇരിക്കാന അവർ കോടതിയിൽ വരാഞ്ഞതെന്നും… കേട്ടതു സത്യമാന്നെന്നു ഉറപ്പിച്ചതിനു ശേഷം ആ മാർച്ച്‌ ൽ അവൾ നേ റോ നെ വിട്ടു പോകാൻ  തീരുമാനിച്ചു …അതിനായ് നിലവിളി ഇട്ടു കരഞ്ഞു തീർത്തു.. പകൽ അതിനായി ശക്തി പകർന്നു… എന്നാൽ അർസു നു പോകാൻ ആയില്ല… ആ അമ്മയും കുഞ്ഞും എന്നു നേ റോ ന്റെ വീട്ടിൽ തിരികെയെത്തുന്നുവോ അന്നു താൻ അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നുംപടിയിറങ്ങുമെന്നു സ്വയം മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചു
വീണ്ടും ആ പ്രണയം തുടർന്നു പഴയതിലും ശക്തിയായി.. നേ റോ ന്റെ നിഴലായി അവൾ മറുകെയായിരുന്നു… ജീവിതത്തിൽ അവൻ അപ്പൻ കഴിഞ്ഞു സ്നേഹിച്ച അപ്പൂസിനെ (ബൈക്ക് )കടത്തിന്റെ പേരിൽ വിളികേണ്ടി  വന്നു എന്നാൽ ഇനിയും അർസു നോടു പണം ചോദിക്കാൻ ഉള്ള  ബുദ്ധിമുട്ടുകൊണ്ടാകാം  അവളെ അവൻ അറിയിച്ചില്ല…
എന്നാൽ ഒരു ദിവസത്തെ ഫോൺ സംഭാഷണത്തിലൂടെ ഇപ്പോൾ അവൻ യാത്ര ബൈക്കിൽ അല്ല എന്നും അർസു നു മനസിലായി… നീ ജീവനു തുല്യം സ്നേഹിച്ച അപ്പൂസിനെ കൊടുക്കും മുൻപ് എന്തെ തന്നോടു ഒരു വാക്കു പോലും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നും പറഞ്ഞ് അവൾ കുറേ സങ്കടപ്പെട്ടു..

നേറോ ക്കു  അതിനോടുള്ള ആത്മബന്ധം അറിയുന്നതുകൊണ്ട് എന്തു വില കൊടുത്തും അതു തിരികെ വാങ്ങണം എന്നു അവൾ മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചു അതിനാൽ തന്റെ മൂന്നു മാസത്തെ സമ്പാദ്യം മുഴവനും കൊടുത്തു അവൾ അപ്പുനെ നേ റോ കു തിരികെ നേടി കൊടുത്തു പിന്നെ പോരണ്ടു വന്ന പണത്തിനു നേ റോ ന്റെ അമ്മയുടെ വളയും വിൽക്കേണ്ടി വന്നു (അതു ഒരു മുറിവായി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടപ്പുണ്ടെന്നു അർസു നു അറിയാമായിരുന്നു, ആ കടം എന്നെങ്കിലും വീട്ടാമെന്നു പറഞ്ഞു അവൾ സ്വയം ആശ്വസിച്ചു ) ഈ ഒരു ഒറ്റ സംഭവം കൊണ്ടു മനസ്സു കൊണ്ടു നേ റോ അവളെ വിവാഹം ചെയ്തു എന്നു വേണമെങ്കിൽ പറയാം…
അകലാൻ അർസു പല കഥ പറഞ്ഞുവെങ്കിലും ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ നേ റോ അപ്പോഴക്കെ അവളെ നെഞ്ചോടു ചേർക്കും… അർസു ന്റെ കഥകൾ എല്ലാം അവന്റെ മുൻപിൽ വെറും കുസ്രതി ആയിരുന്നു…
അവളും എന്നെ പോലെ ഒരു എഴുത്തുകാരിയായിരുന്നു എങ്കിലും അവന്റെ മുമ്പിൽ നുണകൾ പറഞ്ഞു പിടിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത സാധാ പെണ്ണു മാത്രമായിരുന്നു അവൾ
അങ്ങനെ അർസു nu ഓരോന്നും നേടി കൊടുത്തു….പണം ഉണ്ടാകാൻ എന്തു ചെയ്യുമായിരുന്നു നേറോ… എന്നാൽ ഇപ്പോൾ മനസ്സു നിറയേ നീയായതിനാൽ അതിനു സാധിക്കുന്നില്ല എന്നും നേ റോ അവളോടു വ്യക്തമാക്കി…

കൂടുന്നു ആ സ്നേഹം ഒരു മതിലുകളുമില്ലാതെ… അതിനു തെളിവായി എന്നും അർസു പറയുന്ന  പോലെ അവളുടെ കഴുത്തിൽ ചാർതാനായി അർസു പോലുമറിയാതെ നേറോ ഒരു താലി വാങ്ങിയിരുന്നു… ഒരു ദിവസം സർപ്രൈസ് ആയി അതു അവളെ കാണിച്ചു കൊടുത്തു…
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഒന്നും തിരികെ പ്രതീക്ഷികാതെ തന്നെ ഇത്രെയും അധികം സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ അറിയാത്ത കരഞ്ഞു പോയി…

അങ്ങനെ  May 25 um വന്നെത്തി നേ റോ ന്റെ അപ്പയുടെയും അമ്മയുടെയും wedding anniversary…തന്നെ ഒന്നിന്നും കൊള്ളൂല്ല പട്ടിയെ പോലെ പണി എടുത്തിട്ടും അവരെ വേണ്ടപോലെ സതോഷിപ്പിക്കാൻ ആകുന്നില്ല എന്നതു നേ റോ ന്റെ തീരാ സങ്കടമായിരുന്നു അതിനാൽ ഈ കൊല്ലാം  wedding anniversary സ്വയം നടത്തണമെന്നു അർസു തീരുമാനിച്ചു.അതൊരു കടം തീർക്കൽ കൂടി ആകുമല്ലോ കരുതി ലോൺൽ രണ്ടു പേരും കൂടി ആ അമ്മച്ചിക്കൊരു വള സമ്മാനിച്ചു… ഇതെല്ലാം ചെന്നെത്തുന്നതു ഒന്നിൽ മാത്രമായിരുന്നു  അവളോടുള്ള അവന്റെ സ്നേഹം അതു കൂടി വന്നു… അതിനു തെളിവായി ഈ സമ്മാനങ്ങളെല്ലാം  തന്റെ പ്രിയ കൂട്ടുകാരി സമ്മാനിച്ചതന്നെന്നും  വീട്ടിൽ പറയുകയും അമ്മച്ചിയെ കൊണ്ടു അർസുനെ വിളിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു… ആ സംഭവം അർസു നു ഏറെ സന്തോഷം നൽകി…   എന്തെല്ലാം ചെയ്തിട്ടും ഒരു കടം ഭാക്കി നിൽക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്കെന്നും തോന്നിയിരുന്നു… മറ്റൊന്നുമല്ല അപ്പച്ചനു ആ വീടിന്റ ആധാരം തിരികെ നല്കുന്നതു അവളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമായി അർസു സ്വയം വിശ്വസിച്ചു…  ഇതെല്ലാം ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു മുഖം മാത്രം മറ്റേ മുഖമാണു യാഥാർഥ്യവും വിരൂപവും… അതികം നേ റോ നെ ഭാര്യയെ ഏല്പിച്ചു മടങ്ങേണ്ടവളാന്നു എന്നറിയാമെങ്കിലും പലവട്ടം ആ സ്നേഹത്തിനു മുൻപിൽ അവൾ അതു മറന്നു പോകും 

അവരെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി ഈ ചെയ്തതൊന്നും താൻ അല്ല എന്നും നേ റോ നു വേണ്ടി സ്വന്തം ഭാര്യ  തന്നെ മുൻനിർത്തി ചെയ്തതാന്നുയെന്നു പറഞ്ഞു ബലിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും ആ പദ്ധതി പാളി പോയി…
എന്നും നേറോ പറയുമായിരുന്നു അവളോടു ‘നീ നോക്കും പോലെ വേറെ ആരും എന്നെ നോക്കില്ല എന്നു “എന്നും അവൾ കൂടെ ഉണ്ടാകണം എന്നു നേ റോ ആത്മാർഥമായി അഗ്രച്ചിരുന്നു….

പിനീടു അർസുനെ അലട്ടിയ പ്രശ്നം
നേറോന്റെ വിട്ടു മാറാത്ത തലവേദന ആയിരുന്നു… ഒടുവിൽ ആ സത്യവും നേ റോ തുറന്നു പറഞ്ഞു… താൻ ഒരു രോഗിയാന്നെന്നും അധികം നാൾ തനിക്കു ആയുസ്സ് ഇല്ലെന്നും… ആ അസുഖത്തെ പറ്റിയോ അതു കാരണം എന്റെ നായകനു അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന വേദനയെ പറ്റിയോ ഒരു എഴുത്തുകാരിയായ എന്റെ വിരലുകൾ പോലും പതറുന്നു… ആ രോഗ വിവരം കേട്ടതും അർസു ന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ആ കണ്ണീരിൽ ഒഴുകിപോയി… കരയുന്നുണ്ട് എന്നാലും ചിരിച്ചു…  … അവളുടെ ഇച്ചായൻ
വേദന കൊണ്ടു പോളയുമ്പോഴും  ഒന്നും ചെയാനാവാതെ അവൾ  നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട് പലവട്ടം…മരണത്തിന്നു വിട്ടു കൊടുക്കില്ല എന്നവൾ ഉറപ്പിച്ചു എങ്കിലും ഒരു ഭാഗം സ്വന്തം അപ്പയും മറുഭാഗം അവന്റെ ഭാര്യയും മകനും നിൽകുമ്പോൾ എങ്ങനെ അവൾ നേറോനെ അവർക്കു വിട്ടു കൊടുക്കാതെ ഇരിക്കും

ഏതു വാതിൽ കൊട്ടി അടക്കണമെന്നറിയാതെ നേറോ നിന്നപ്പോൾ… താൻ സ്വയം ഒഴിഞ്ഞു തരാമെന്നു പറഞ്ഞു അർസു നേറോന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും പടി ഇറങ്ങി… കേട്ടതും നേറോ അവളുടെ കരങ്ങളിൽ മുറകെ പിടിച്ചുവെങ്കിലും… ആ കൈകളെ ബലമായി മാറ്റി പിന്നോട്ടു നോക്കാതെ അവൾ നടന്നു നീങ്ങി…എന്നും തന്റെ കടമകൾ നിറവേറ്റുമെന്നും.. എന്നു തന്റെ ഇച്ചായൻ പൂർണമായും തനിച്ചായി അവളെ മനസ്സറിഞ്ഞു വിളിക്കുന്നുവോ അന്നു തിരികെ വരുമെന്നും അവൾ വാക്കു കൊടുത്തു…  

പൂക്കൾ കൊഴിഞ്ഞു പോയി.. മഴയും വായിലും മാറി മാറി വന്നു… ഇഷ്ടമില്ലാത്ത പാട്ടു നേ റോ അപ്പക്കും സ്വന്തം മകനും വേണ്ടി ആലപിച്ചു തുടങ്ങി… രാഗവും താളവും ചേരാത്ത പാട്ട്… ദൂരേന്നു തന്റെ കടമകൾ മാത്രം നിറവേറ്റി പോകുന്നു അർസു…

അങ്ങനെയിരിക്കെയൊരു പുലരിയിൽ ആരോ വച്ചു മടങ്ങിയ രേജിസ്റെർഡ് പോസ്റ്റ്‌ കാണാൻ ഇടയായി നേ റോ… തന്റെ വീടിന്റെ ആധാരവും അവൾ തിരികെയെടുത്തു എന്നു മനസിലാക്കിയ നേറോ പൊട്ടി തെറിച്ചു… ഇതെല്ലാം താൻ അപ്പക്കു വേണ്ടി തോളിലേറ്റിയ ഭാരങ്ങൾ ആണെന്നും എന്നാൽ ഇന്നു ഇതു തിരികെ എടുത്തതു താൻ ജീവനു തുല്യം ഒരുനാൾ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന അർസു ആണെന്നും ഈ കാര്യം അപ്പച്ചനോടു തുറന്നു പറയാനുള്ള തന്റെ ഭയം കൊണ്ടു തനിക്കു തന്റെ മാലാഖയെ നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്നും നേറോ കൂട്ടി ചേർത്തു… ഞാൻ ഇനി ജീവിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല എന്നും എന്റെ കടമകൾ എല്ലാം അവൾ എനിക്കായ് നിറവേറ്റി.. ഇനി ഒന്നിന്നും കൊളത്തവനായി ഞാൻ ഇവിടെ തുടരുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല എന്നും അതിനാൽ  ഞാൻ അവൾക്കായി പണ്ടേ വാങ്ങിയ താലി മാത്രം എടുത്തു പടി ഇറങ്ങുന്നു എന്നും പറഞ്ഞു… നേറോ നടന്നു പിന്നിൽ നിന്നും വിളിച്ചുവെങ്കിലും അവൻ പുറകിലേക്കു നോക്കില്ല…

ആർത്തിരുമ്പുന്ന   മനസ്സുമായി നേറോ  ശാന്തമായ കടൽ തിര എണ്ണുന്നു ….ആ കണ്ണുകൾ  നിറഞ്ഞു  ഒഴുകുകയായിരുന്നു ….ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പൊലെ “വാവേ “എന്നും വിളിച്ചു  അലറി ….കടൽ ശാന്തമായിനിന്നുനേ റോ  കടലിലേക്കു നടന്നു  …ഒരിക്കൽ മരണം  അർസുനെ  മാടിവിളിച്ചപ്പോ  ആ കരങ്ങൽ തട്ടി  മാറ്റിയതു  നെറോ  ആണെങ്കിൽ   ഇന്നു “ഇച്ചായ “എന്നും വിളിച്ചു  മരണത്തിന്റെ  വാതിൽ കൊട്ടി അടച്ചതു അർസു ആയിരുന്നു.. കണ്ടതുമൊരു ചോദ്യം മാത്രം നെറോന്റെ ചുണ്ടിൽ നിന്നു പൊഴിഞ്ഞു “ഞാൻ എത്രയോ പ്രാവിശ്യം പറഞ്ഞതാ എന്റെ വാവയോടു എന്നെ നീ നോക്കും പോലെ ആരും നോക്കില്ല എന്നു എന്നിട്ടും എന്തിനാ പോയതു” മറുപടി
നൽകാനാവാതെ അവൾ പൊട്ടി കരഞ്ഞു

നീണ്ട  8വർഷങ്ങൽകു ശേഷം  ഒരു കൂടി  ചേരൽ ….എത്രയോ  പൂക്കൾ  വിരിഞ്ഞു…കൊഴിഞ്ഞു…പല ഭാവങ്ങളും  കാണിച്ചു ഭൂമി  എന്നാലും ഇവർക്കു അന്നും ഇന്നും എന്നും ഒരു മുഖം  മാത്രം….ഒഴുകി തീരാത   സ്നേഹം….പീലി നിവൃത്തി  ഇന്നും ആടുന്ന സ്വപ്നങ്ങൽ….
ആ ശാന്തത സാക്ഷിയായി  താലി  അവളുടെ കഴുതിനെ ചുംബിച്ചു …..രാത്രി നക്ഷത്രവും,  ഒഴുകുന്ന ജലവും  അവർക്കു മണിയറ  ഒരുകി…എല്ലാ വേദനകളും  ആ തിരമാലകൾക്കൊപ്പം    യാത്രയായി ……

ശാന്തത നിറഞ്ഞ ഒരു പുലരിയും കൂടി  പിറന്നു….എന്നാൽ അന്നതെ കണിയായി  തീർന്നതു  അടർത്തി മറ്റാൻ  അവാതെ മരവിച്ച  രണ്ടു ഇതളുകളാ ………….